Mabuting Magbakasyon sa Ating Sariling Bayan

*Ito po ang dinaanan ng baha galing Mayon Volcano. Matatagpuan ito sa Barrio Quirangay, ilang minutong lakad lamang galing Camalig, Albay. Taga-Camalig po ako.

Kumusta po ang iyong pagbabakasyon? Marahil marami sa inyo ang nakauwi sa inyong mga sariling bayan. May kuwento ako. Bored na bored na sa kanyang buhay si Mang Pedring. Para sa kanya, nakawawalang-gana ang paulit-ulit na ginagawa niya sa buhay. Isang araw, may bumisita sa kanyang lalawigan. Ikinuwento nito ang isang Siyudad ng Kaligayahan.

Nilisan niya ang kanyang bahay upang pumunta sa Siyudad ng Kaligayahan. Sa kanyang paglalakbay, nakarating siya sa isang kagubatan at nagdesisyon siyang mamahinga. Upang hindi mawala, ginawa niyang palatandaan ang kanyang sapatos. Kung saan ito nakaharap doon niya ipagpapatuloy ang kanyang paglalakbay.

Napadaan ang isang pilyong lalaki, at binaliktad nya ang sapatos ni Mang Pedring. Nang malapit na siyang makarating, nagulat siyang ang Siyudad ng Kaligayahan ay tulad ng kanyang pinanggalingan. Mga kapamilya, walang kasingtulad ang bumalik sa ating pinanggalingan lalung-lalo na kung matagal na tayong hindi nakauwi. Ipagdasal natin ang mas malalim na pagpapahalaga sa ating mga sariling bayan.

Pahalagahan ang mga Maliliit na Ritwal sa Buhay

 

 

Anong mga kinauugalian sa inyong bahay ang nakatutulong sa pagkakalapit ng bawat miyembro ng pamilya? Sa aking pamilya naaalala kong itinuro ng aking mga magulang ang paghalik sa kanila o sa kanilang kamay tuwing aalis at darating.

 

Para sa akin, hindi lamang ito isang pagpapakita ng paggalang kundi ito ay isang pagbabasbas; isang pagpapahiwatig na ang Diyos ay laging kasama sa anumang uri ng gawain sa buong araw. Sa mga bansa ng Espana at Latin Amerika, inilalagay ng nakatatanda ang krus sa noo ng kanilang mga anak.

 

Isinulat ng Church Historian na si Martin Marty sa magazine na Context ang isang pag-aaral ukol sa mga ritwal na nakatulong sa mga mag-asawa’t anak na lalung maging malapit sa isa’t isa. Ang mga mag-asawang humahalik sa isa’t isa sa pag-alis at pagdating ang mas naging matalik na pamilya. Ipagdasal nating pahalagahan ang mga maliit na ritwal na nakatutulong sa kalidad ng pagsasama ng mga miyembro ng isang pamilya.

Walang Namamatay sa Dilim

“We do not die from the darkness; we die from the cold.” – Miguel de Unamuno

Takot ka ba sa dilim? Bakit ka natatakot? Sinasagisag ng dilim ang maraming bagay. Maaaring nakaraan: mga karanasang ayaw na nating balikan o gunitain. Maaari din itong panghinaharap: hindi natin alam kung ano ang mangyayari sa atin. Kaya laging pinapangunahan tayo ng ating mga takot. Takot na masaktan muli. Takot na magkamali sa pagdedesisyon.

Ibig sabihin, sa kasuluk-sulukan ng ating puso, ayaw nating maranasan ang iba’t ibang uri ng kamatayan. Ngunit walang namamatay sa pakikipagsapalaran sa buhay. Lalung tumitibay, lumalakas o gumagaling ang nakikibaka sa buhay. Wika ni Miguel de Unamuno, isang pilosopo, hindi daw tayo namamatay sa dilim; namamatay tayo sa lamig. Totoong mas maraming namamatay sa lamig – ang lamig ng walang pag-ibig. Maraming walang kulay at saysay ang buhay dahil hindi nila nararamdaman na may nagmamahal sa kanila.

Maraming mabibigla kapag sinabi ko na ang impyerno ay puspos ng lamig. Sabi ni Dante Alighieri na sumulat ng Divine Comedy, ang impyerno daw ay yelo. Ang mga nasa impyerno daw ay malamig: walang apoy ng pag-ibig. Hindi ba’t ang tawag natin sa ating kaibigan at kapamilya mga taong “warm” – at ang taong kaaway natin ay malamig? At hindi ba ang puso ni Hesus ay umaapoy, at ang Espiritu Santo ay lumiliyab? Pagdasal natin na mapuspos ng apoy ang ating mga buhay.