Kalungkutan: Isang Biyaya?

Bakit hindi napapawi ang ating kalungkutan?

Madalas dinadapuan tayo ng lungkot, minsan saglit kung biglang naalala mo ang iyong pamilya; o minsan, sa isang malaking handaan; o minsan, sa kalayuan tulad ng mga dinadanas ng maraming OFWs.

Nangagaling ang kalungkutan sa isang uhaw na nasa pinakarurok ng ating puso.

Natural sa atin ang hanapin ang kukumpleto sa ating buhay – at madalas itoโ€™y isang tao din. Makikita ito sa salitang pag-ibig o pagkaka-ibigan: Hindi magiging pag-ibig kapag walang umiibig at walang iniibig.

Ginawa tayo ng Diyos upang maging parte ng buhay ng iba. At hindi tayo kumpleto kapag hindi tayo bahagi ng ibang buhay.

 

The person we love the most is the person we miss the most – and always.

Itong pagka-uhaw na ito, itong kalungkutan ay isang biyayang bigay ng Diyos upang hindi natin makalimutan ang mga taong nasa puso natin.

Higit sa lahat, makita na hindi tayo nag-iisa: ang Diyos laging kasama saan man tayo napupunta.

Manalangin tayo: “Loobin mo, O Panginoon naming Dios, na ipagdangal ka namin nang buong puso at ibigin ang aming kapuwa nang ayon sa iyong mahal na kalooban. Amen.”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s